Επιτέλους οι ομορφιές της Νικήσιανης αναδεικνύονται και γίνονται προσβάσιμες.

Επιτέλους οι ομορφιές της Νικήσιανης αναδεικνύονται και γίνονται προσβάσιμες.

Εδώ και δύο μήνες αθόρυβα και συστηματικά κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν και δούλεψαν ώστε μερικές από τις αναρίθμητες ομορφιές της Νικήσιανης επιτέλους να βγουν στο φως και στην επιφάνεια. 


Όταν υπάρχει μεράκι και όραμα.

Βρεθήκαμε με τον Πρόεδρο του Τοπικού συμβουλίου Νικήσιανης τον κ Απόστολο Σκλαρή εμπνευστή αυτής της κίνησης ο οποίος μας ξενάγησε στις περιοχές που έγιναν οι παρεμβάσεις. 

Ο Απόστολος μας είπε στην διαδρομή:

Εδώ και χρόνια ένα ερώτημα που φίλοι επισκέπτες ρωτούσαν ήταν τι πρέπει κάποιος να δει στη Νικήσιανη πέρα από τα Μοναστήρια της περιοχής; 

 Όταν ήμουν μικρός ανέβαινα στη περιοχή Λιβάδι και θυμάμαι τον ήχο από τα άφθονα τρεχούμενα νερά, το νερό να κυλά στο Αυλάκι, τους καταρράκτες και βέβαια το γεφύρι, μας είπε ο Απόστολος ανηφορίζοντας.

Βέβαια τα προβλήματα συνέχισε για έναν επισκέπτη πολλά:

Πρώτον κάποιος που ξέρει καλά την περιοχή και τα μονοπάτια θα έπρεπε να τον συνοδεύει για να βρει την κρυφή ομορφιά, δεύτερον οι επισκέψεις μπορούσαν να γίνουν λόγω του δύσβατου  της περιοχής μόνο κάποιες και λίγες μέρες τον χρόνο, πότε οι λάσπες, η πυκνή βλάστηση οι φτέρες κλπ το έκαναν πολλές φορές ακατόρθωτο. 

Αλλά ένας ακόμα και ίσως πιο σημαντικός λόγος ήταν η έλλειψη νερού αφού σε πολλά σημεία το αυλάκι είχε καταστραφεί ή σκεπαστεί, επίσης λόγω της διαχείρισης των νερών από τους 2 καταρράκτες, μόνο ο ένας και αυτός για λίγες μέρες τον χρόνο είχε νερό άρα η μαγεία είχε χαθεί, όσο για το Τοξωτό Γεφύρι τόσο δύσκολο στη πρόσβαση του που αν ρωτήσεις τους μισούς Νικησιανώτες και ειδικότερα τους νέους θα σου πουν ότι αγνοούν ακόμα και την ύπαρξη του.
Όταν εκλέχτηκα Πρόεδρος του τοπικού αλλά και ως νέος πατέρας στόχος έγινε το όνειρό μου, δηλαδή να προσπαθήσω να υπερνικήσω τα πιο πάνω προβλήματα και μπορέσω να προσφέρω στα παιδιά μου, στους συνδημότες μου αλλά και στους επισκέπτες την μαγεία των παιδικών μου χρόνων. 

Με μερικούς μήνες σχεδιασμό στο μυαλό και με μια τη ομόφωνη απόφαση του τοπικού συμβουλίου πριν δύο μήνες περίπου ξεκινήσαμε την υλοποίηση. Με πολλή προσωπική δουλειά με τη υποστήριξη κάποιων συναδέλφων, εθελοντών και εργατών του Δήμου και βέβαια με την αμέριστη βοήθεια του Δημάρχου μας Φιλ. Αναστασιάδη σήμερα μετά από 2 μήνες μπορούμε να πούμε ότι έχουμε υλοποιήσει το 75 με 80% του έργου που πλέον είναι εύκολα προσβάσιμο σε όλους. 

Πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω ειδικότερα τον τοπικό σύμβουλο Δημήτρη Αρσενούδη που στάθηκε δίπλα μου και για όλα, τους εργάτες του Δήμου Μυλοθρίδη Λόγγη και Νεκτάριο Στάμο για την συνεισφορά τους που μέσα από αντίξοες συνθήκες  φτάσαμε ως εδώ.  

Και βέβαια ευχαριστώ τον Δήμαρχο Φίλιππό Αναστασιάδη που πίστεψε και στηρίζει.


Το έργο: Ο Δρόμος του Νερού.


Το λεγόμενο αυλάκι είναι το σύστημα υδροδότησης το οποίο
 κατασκευάστηκε το 1952 από επί των πλείστων Ηπειρώτες τεχνίτες και μαστόρους με πελεκητές και λαξευμένες πέτρες  για την υδροδότηση της Νικήσιανης και της Γεωργιανής. 

Το Αυλάκι είχε συνολικό μήκος γύρω στα 12 με 14.000 μέτρα με όλα τα παρακλάδια του και ξεκίναγε από  ψηλά στο Παγγαίο και κατέληγε στις παρυφές του σημερινού Αγ. Χριστοφόρου. Από αυτό το μεγαλύτερο μέρος πλέον έχει χαθεί και ειδικότερα το κομμάτι κάτω από τα χωριά μας.

 

Στόχος του έργου ήταν να αξιοποιηθεί το κομμάτι εκτός ιστού του χωριού και ειδικότερα το κομμάτι από ψιλά στις πηγές και μέσα από Λιβάδι ως τις Καστανιές . 

Ένα κομμάτι δηλαδή περίπου 2.500 με 3.000 μέτρα που σε αυτή την διαδρομή περιλαμβάνει τους 2 καταρράκτες και το τοξωτό Γεφύρι. Στη διαδρομή αρκετά μέτρα είχαν θαφτεί ή καταστραφεί. Και γενικά η όλη του εικόνα ήταν σε κακή κατάσταση αφού λόγω έλλειψης νερού για χρόνια το αυλάκι ήταν γεμάτο πέτρες, χώματα, ξύλα και φύλλα.

Ο σχεδιασμός σε πρώτο στάδιο προέβλεπε ανάκτηση, επισκευή, καθαρισμό του Αυλακιού και σε δεύτερη φάση την παροχή νερού στο Αυλάκι η οποία σήμερα πλέον γίνεται από την υπερχείλιση των πηγών και από την ελεγχόμενη υπερχείλιση των φίλτρων. Αποτέλεσμα το Αυλάκι να έχει νερό και τους 12 μήνες του χρόνου και με την σωστή διαχείριση να τροφοδοτεί με νερό και τους 2 καταρράκτες πέρα από την φυσική τους τροφοδοσία όταν το βουνό κατεβάζει νερό. 

Το έργο χωρίστηκε σε τέσσερα κομμάτια Α,Β,Γ,Δ.

 Μονοπάτι Καστανιές και ο Καταρράκτης 
 
Το Α’ κομμάτι είναι ουσιαστικά το πανέμορφο μονοπάτι Καστανιές που ξεκινά από το πάρκινγκ του ομωνύμου εξοχικού κέντρου. Φτάνοντας κανείς μπορεί πολύ εύκολα να δει την ξύλινη ταμπέλα που σηματοδοτεί την είσοδο του μονοπατιού που οδηγεί στον Καταρράκτη.
  
Σε όλη την διαδρομή υπάρχει πλήρη σήμανση που σας καθοδηγεί και σας ενημερώνει για τις αποστάσεις.
 
 
 
 
 
 
 
 
Περνώντας το χαρακτηριστικό βράχο, μπαίνουμε σε ένα μονοπάτι γεμάτο καστανιές και πυκνή βλάστηση και γρήγορα συναντάμε νερό και το αυλάκι μας. Τις διάφορες ώρες της ημέρας το φως που περνά μέσα από τα φυλλώματα παίζει φανταστικά παιχνίδια με το νερό.
 

  Το συγκεκριμένο μονοπάτι χρειαζόταν καθαρισμό από φύλα, πέτρες και ξύλα αλλά σημαντική διαφοροποίηση σήμερα είναι ότι έγινε παρέμβαση καθαρισμού και κοπής θάμνων στη κορυφή του (μετά τα μεγάλα βράχια) και πλέον η πρόσβαση στον Καταρράκτη γίνεται εύκολα αν κάποιος ακολουθήσει το Αυλάκι αντί να ακολουθήσει τον δρόμο που κατέβαινε στο ρέμα που μετά την άνοιξη γέμιζε με φτέρες και χόρτα ύψους ενός μέτρου. 
 

Και για αυτούς που θα βρεθούν για πρώτη φορά εκεί απλά λέμε από το πάρκινγκ του κέντρου Καστανιές ακολουθούμε το μονοπάτι δίπλα στο Αυλάκι, ακολουθούμε την σήμανση ή περπατάμε πάνω στο Αυλάκι και αυτό θα μας φέρει μπροστά στον Καταρράκτη περίπου σε 20-25 λεπτά. 

 

Επιστροφή και μονοπάτι Β΄.

Και εκεί προς το παρόν είναι και το τέλος της διαδρομής Α’ αφού αυτή την στιγμή δεν υπάρχει τρόπος κάποιος να συνεχίσει στη διαδρομή Γ’ αλλά όπως μας είπε ο Πρόεδρος κ. Σκλαρής σύντομα με παρέμβαση που θα γίνει θα υπάρξει η σύνδεση των μονοπατιών ώστε να γίνει ενιαίο. 

Έτσι λοιπόν παίρνουμε τον ίδιο δρόμο επιστροφής αλλά πλησιάζοντας στη αφετηρία μας έχουμε την επιλογή να ακολουθήσουμε την χάραξη Β’ (υπάρχει σήμανση) στο αριστερό μας χέρι που οδηγεί σε ένα ξέφωτο, γεμμάτο καστανιές. Σύντομα βρίσκουμε ένα ακόμα κομμάτι του Αύλακα .

Αυτό το κομμάτι ήταν θαμμένο για δεκαετίες και σε κάποια σημεία έχει φθορές. Χρειάστηκε να μετακινηθούν πολλά χώματα και πέτρες για να ξαναβγεί στην επιφάνεια,

άλλα η τέχνη της κατασκευής με τις όμορφες λαξευμένες πέτρες που αναδεικνύονται μέσα από το νερό το κάνουν μοναδικό.

Σε τρία λεπτάκια βρισκόμαστε ή στην είσοδο του Εξοχικού κέντρου “Καστανιές” για ένα διάλειμμα φαγητού ή Καφε. Ή έχουμε την επιλογή να συνεχίσουμε με το αυτοκίνητο μας που μέσω ενός χωματόδρομου που είναι σε πολύ κατάσταση κατάσταση θα φτάσουμε σε  5 λεπτά στο Λιβάδι.

Διαδρομή (Γ) Λιβάδι και το τοξωτό Γεφύρι.

Αφού αφήσουμε το αυτοκίνητα στα φίλτρα ακολουθώντας τα τρεχούμενα νερά θα φτάσουμε στο Μεγάλο Βράχο που είναι η πάνω μεριά του Καταρράκτη που νωρίτερα είχαμε επισκεφτεί.

Από εκεί ακολουθούμε και πάλι το Αυλάκι όπου και εκεί χρειάστηκε γενναία παρέμβαση ώστε να ξεθαφτεί αφού ήταν κάτω από τόνους “Σκουριών” το υλικό κατάλοιπο από την εξόρυξη χρυσού των αρχαίων μεταλλείων. 

Σε παλαιότερη φωτογραφία από το google βλέπουμε πως χανόταν το Αυλάκι

Σήμερα εκεί θα βρούμε και πάλι το Αυλάκι που το ακολουθούμε πλέον προς το Βουνό, μέσα από εναλλαγές τοπίου

που εξαρτάτε την εποχή θα συναντήσουμε τρεχούμενα νερά, διάφορα φυτά,  την άνοιξη πανέμορφα λουλούδια κλπ

Συνεχίζουμε μέσα από ωραίες διαδρομές και 

μετά από λίγο θα φτάσουμε στη κορφή του τοξωτού Γεφυριού 

Πρόταση δική μας να το περάσετε από επάνω και θα βρεθείτε από την άλλη πλευρά σε χαμηλό ξέφωτο με καλύτερη οπτική Γωνία.

Ακολουθώντας για μερικές δεκάδες μέτρα το Αυλάκι φτάνουμε στο τέλος και της διαδρομής Γ΄ και πάλι έχουμε επιλογή για την επιστροφή μας στο αυτοκίνητο ή ακολουθούμε το Αυλάκι πάλι ή μπορούμε να ακολουθήσουμε τον μεγάλο δρόμο στα αριστερά μας που θα μας οδηγήσει στα φίλτρα.

Η διαδρομή Δ’ που είναι η πλέον ανηφορική και περιλαμβάνει έναν ακόμα καταρράκτη και μερικές εκατοντάδες μέτρα Αυλάκι αλλά ακόμα δεν είναι έτοιμα προς χρήση.

Τελειώνοντας την ξενάγηση ανακεφαλαιώσαμε με τον κ Σκλαρή ποιες είναι επόμενες κινήσεις, άμεσα καθαρισμός και παροχή νερού στο Κομμάτι Δ’, σύνδεση και των τριών μονοπατιών με κοινή αφετηρία και τέλος. Επισκευή από τεχνίτη σε κομμάτια του Αυλακιού καθώς και κάποιες επιδιορθώσεις στο Γεφύρι.

Και μετά υπάρχουν όπως μας είπε πολλές ιδέες για την αξιοποίηση του Λιβαδιού με ήπιες παρεμβάσεις.

Facebook Comments
7,123 προβολές
X
+