ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ

Δεν έχω πλέον καμία απορία.
Τα πάντα σχεδόν μπορούν να εξηγηθούν, με έναν και μόνον τρόπο. Για έναν και μόνο λόγο.
Τη μη συμμετοχή μας. Την απαξίωση. Την αντίδραση, ακόμα-ακόμα, προς όλες και όλους
εκείνους που αποφασίζουν να συμμετέχουν.
Κι έτσι, από την ασφάλεια, την άνεση και τη νιρβάνα που προσφέρουν ο καναπές του
σαλονιού και οι δυνατότητες των κοινωνικών δικτύων, διατυπώνουμε τις γνώμες μας για
ό,τι συμβαίνει γύρω μας.
Κι όλα καλά. Κάναμε το χρέος μας.
Και ποιος πάει τώρα να ψηφίσει;! Σάμπως θ’ αλλάξει κάτι;! Όλοι ίδιοι είναι!
Ναι. Κι εσύ, ίδιος με όλους.
Άπραγος, αφανής κι αμέτοχος, δίνεις το απόλυτο δικαίωμα στους «άλλους ίδιους», ν’
αποφασίζουν για εσένα.
Αλλά παραμένεις… συνειδητοποιημένος. Εκφράζεις την αγανάκτησή σου. «Βλέπεις» τα
στραβά. Κι ενεργός στο διαδίκτυο, με πλήρες προφίλ σε όλα, κατηγορείς τους «άλλους»
γιατί δε λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τα δίκαια, τα αυτονόητα, αυτά που «βλέπουν όλοι βρε
αδερφέ». Όσοι τουλάχιστον «πατήσαν like» στη δημοσίευσή σου.
Κι αφού έκανες το χρέος σου και σήμερα, ανακούφισες την αγανάκτηση με την διαδικτυακή
αποδοχή σου, αλλάζεις απλά δωμάτιο στο σπίτι, για να κοιμήσεις μαζί με το σώμα και τη
συνείδησή σου.
Κι όταν, κακιά η ώρα, σου προτείνουν να πάρεις μέρος, να ενεργοποιηθείς, να συμμετέχεις,
ν’ αγωνιστείς πραγματικά γι’ αυτά που σκέφτεσαι, που θέλεις, που ονειρεύεσαι για την ζωή
σου, υπόσχεσαι απλά τη «στήριξη». Και μ’ ένα «αλίμονο», άντε και με τη θυσία μίας
ψήφου, ξεπλένεις την όποια υποχρέωση… στον εαυτό σου.
Κι όλα καλά.
Δεν έχω λοιπόν καμία, πλέον, απορία.
Ή μάλλον… έχω!
Πώς είναι δυνατό, με όλα όσα μας συμβαίνουν, να καταφέρνουμε ακόμη να επιβιώνουμε;!
Με ποιο θαυμαστό τρόπο, καταφέρνουμε και μετατρέπουμε την κάθε μας ημέρα, σ’ ένα
ακόμη γύρισμα μιας απλής, λευκής σελίδας, στο ημερολόγιο της ζωής μας;!
Όμως… τι λέω!
Δεν υπάρχουν πλέον σελίδες στα ημερολόγια.
Μόνο στο αγαπημένο μας κοινωνικό δίκτυο!
Εκεί ζούμε.
«Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, (να) προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα…»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Facebook Comments

X
+